Köstekli Saat Şiiri - Halil Kumcu

Her şeyim eksik, her şeyim yarım;
Saatler takılı kaldı yokluğuna.
Perdeleri ört; ölüm gibi ıslak bu akşam,
Yine hüzün çöktü yüreğimin yamacına.

Kandamlaları dökülüyor gözlerimden,
Zaman pervasız, zaman acımasız.
Dört duvar üstüme eğilmiş bir mezar gibi,
Doğru ne, yanlış ne, sorular cevapsız.

Bir gönlün kıyısında solmak neymiş,
Sürgün yedim sol yanına hıçkırıklarla.
Bir su alıp götürse bedenimi,
Başım alıp gitsem nafile, önüm sıla.

Her anım gün be gün ölüme gidiyor,
Hayat vurgun yedi, günler yıllara inat.
Arifesindeyim belki de bugün o gün;
Ha durdu, ha duracak köstekli saat.

Bir anı kaldı senden, o da küflü,
Zaman sustu, resmin soldu duvarlarda.
Gölgen bile uğramıyor pencereme,
Gidişin mühür oldu her bakışımda.

Şimdi içimde çırpınan bir sessizlikle,
Ne dünü silebildim, ne yarına vardım;
Kalbim kırık bir saat gibi durmuş,
Sen gittin... ve ben hep o günde kaldım.

📍Şair Notu: Sevgili okur, bu şiir bir saatin durduğu o anı anlatır; zamanın, yokluğun ve yitip giden anların ağırlığını taşır. Her insanın içinde, anlatılamayan bir bekleyiş, bitmeyen bir hüzün vardır. Ben sadece onu kelimelere dökmeye çalıştım. Okurken, belki kendi içsel sessizliklerinizi, çırpınan yüreklerinizi ve durup geri gelemeyen zamanlarınızı hatırlayacaksınız. Her dize bir anı gibi; bazen ağır, bazen sarsıcı ama her zaman gerçek. Şiir burada durur; ama okurun yüreğiyle tamamlanır. Satır aralarında kendi gölgenizi, kendi kırık köstekli saatinizi bulacaksınız.

Şiirden geriye kalan satırlar:

Salıma yağmur yağarken, bir bardak çay demlenir yokluğunda; bilmezsin...!
Kalbin kırık bir saat gibi durmuşsa, geçmiş hep bugünde bekler.
Her kaybolan gün, bir mezar taşına mühürlenmiş hatıradır.

8 Haziran 2021 / Salı / Ankara