Kor gibi Şiiri - Naile Öztürk

​Yanıyor yüreğim, kor gibi hâlâ;
Üstünü küllerle örttüm sanmıştım...
Oysa bir nefesin yetti bak,
İçimde yeniden alev aldı adın.
​"Unuttum" dediğim her an,
Aslında en çok sana yaklaştım.
Çünkü bazı yangınlar böyledir;
Söndü sanıldıkça büyür insanın içinde.
​Bırakmadım seni, sadece sustum,
Ama susmakla bitmiyor ki bu sızı...
Dilim mühürlü olsa ne çıkar?
Adın hâlâ içimde yankılanıyor.
​Geceye dokunsam sen çıkıyorsun karşıma,
Karanlık bile senden yana sanki...
Gözlerimi kapatsam gitmiyorsun,
Açsam... Zaten her zerrede sen varsın.
​Yanıyor yüreğim, kor gibi hâlâ,
Ve ben bu yangına alıştım artık.
Yaksa da, yıksa da vazgeçmem;
Senden kalan son emanet bu çünkü.
​Bilir misin?
İnsan bazen en çok küllerine sarılır;
Çünkü tutunacak başka bir dalı kalmamıştır.
​Seni kaybettiğim o günden beri,
Kendimi değil, içimdeki "seni" yaşıyorum.
Her sabah külden bir kalp kuruyorum göğsüme;
Görünürde dimdik,
Ama en ufak hatıranda dağılıp giden...
​Bir rüzgâr gibi süzülüyorsun ruhumdan,
Dokunmadan da yakıyormuş meğer en derin acılar.
Adını anmamaya yeminler etsem de,
Yüreğim inatçı; her atışında seni fısıldıyor.
​"Geçti" dediğim her mevsim,
En savunmasız yerimden vuruyorsun beni.
Ben bu yangınla nefes almayı öğrendim,
Belki de sönmesini hiç istemedim...
Çünkü seni unutmak, kendimden vazgeçmek demek.
​Ve bir gün...
Gerçekten sönerse içimdeki bu ateş,
Bil ki o gün benden de bir şeyler eksilecek.
Çünkü bazı sevdalar yanarak yaşar,
Ve kül olsa da bağrında o ismi taşır.