Konuşmadan öldürmek Şiiri - Gece Gözlü

KONUŞMADAN ÖLDÜRMEK

Bazı adamlar,
ellerini hiç kaldırmaz...
bilirler;
en derin yaralar,
avuçla değil,
kelimeyle açılır.

Bir "Sus..." der.
Kadının sesi değil,
varlığı kısılır.
Bir "Sen zaten beceremezsin..." der.
Kadın,
kendi kanatlarını
kendi elleriyle kırmaya başlar.
Sonra her gün,
bir damla daha eksilir içinden.
Ne gözyaşı görünür,
ne de moraran bir ten.
Sadece,
aynaya bakan bir yabancı çoğalır.

Adam bunu sevgi sanır.
Kontrol etmeyi,
korumak zanneder.
Kıskanmayı,
sadakat diye anlatır.
Özgürlüğü zincire vururken,
adına "aşk" der.
Oysa aşk,
bir insanı küçülterek büyümez.

Bir kadın,
her gün kendini açıklamak zorunda kalıyorsa;
her gülüşü sorgulanıyor,
her sözü yargılanıyor,
her sessizliği suç sayılıyorsa...
Orada yuva yoktur.
Orada,
duvarları görünmeyen
bir hapishane vardır.

bilmez çoğu insan...
Bıçak yarası kabuk bağlar.
Kırık kemik kaynar.
Ama bir kadına yıllarca,
"Sen yetersizsin."
demenin yankısı,
ömrünün en sessiz gecelerinde bile susturamaz.

psikolojik şiddet,
insanı bir anda öldürmez.
Önce özgüvenini gömer.
Sonra umutlarını.
En son da,
nefes alan bir bedene,
yaşamayı unutturur.

İşte en kusursuz cinayet budur:
İnsan öldürmeden,
bir insanın içindeki hayatı öldürmek.
Ama unuttukları bir şey var...
İnsan,
en karanlık kuyunun dibinde bile
gökyüzünü unutmaz.

Kadın bir gün,
kendi sessizliğinin içinden
kendi sesini çıkardı.
Artık ne suçlu hissediyordu,
ne de eksik.

Bir kadını değersiz yapan,
ona söylenen yalanlar değil,
o yalanlara inanmasıdır.
o gün,
inandığı bütün zincirleri
tek tek çözdü.
Arkasında,
yıllarca yankılanan küçümseyen cümleleri bıraktı.
Önünde ise,
kimsenin izin vermesine ihtiyaç duymayan
bir hayat vardı.

Adam ilk kez kaybettiğini sandı.
Oysa kaybettiği kadın değil,
üzerinde kurduğu hâkimiyetti.
sevgi;
korkuyla ayakta kalmaz,
saygıyla kök salar.
tarih,
sesini yükseltenleri değil;
sessizliğini cesarete dönüştürenleri hatırlar.

Unutma...
Bir insanın ruhunu inciten her söz,
görünmeyen bir yara açar.
Ama kendini yeniden seven bir kadın,
o yaraları kaderi değil,
yalnızca geçmişi yapar.

psikolojik şiddetin en büyük yenilgisi; susturduğunu sandığı kadının, bir gün kendi sesiyle yeniden doğmasıdır.