Koptu Yürekte Tufan Şiiri - Kasım Kobakçı

Denizlerin dibinde keskin sancılar kanar,
Soframıza konulmuş nimettir onca zaman.
Yiyen dudaklar ekmeğin lezzetine yanar,
Süzüldü damlasından, koptu yürekte tufan.
*
Süzülür yüzümüzden emek incisi damla,
Geceleri çalışıp yorulduk bitmez gamla,
Karanlık kuyularda boğuştuk hep cüzzamla,
Yaraları dağlayan yoksulluk yaman zindan.
*
Ağaların kadehi dolarken hep beyazla,
Fakirin boş tabağı sıyrılıyor ayazla,
Kışları titreterek üşüten kaba nazla,
Çorak ova üstünde kurudu ulu orman.
*
Şehirler sanki çarşı, bedeller ağırlaştı,
Menfaat arzusundan kötüler sınır aştı,
Yalan dolan laflardan beyinler çok karıştı,
Bembeyaz tanelerin zehri bedeni saran.
*
Fakirin yüreğini kimseler asla görmez,
Zalimin ocağında yanan ateşler sönmez,
Bencil zihinler asla doğrudan yana dönmez,
Çoraklaşmış ruhları karanlık gibi yutan.
*
Fani ozan söyledi, mertlik eskide bitmiş,
Dostluk denen o çınar sararıp kökten gitmiş,
İnsanlığın değeri koca boşlukta yitmiş,
Merhamet denizinde batıyor ulu kervan.
*
Dağların arkasında kurumuş akan sular,
Yabancı ayaklarla çiğnenmiş bütün yollar,
Çaresiz insanları sarmıyor sıcak kollar,
Gönülleri dağlıyor kanatıp sızlatan kan.
*
Sömürü çarkı elbet an gelip tükenecek,
Bütün haramzadeler yargılanıp çökecek,
Mazlumların nidası bulutları delecek,
Güneşin şafağında uyanacak asuman.
*
Çiçekler yeşermiyor viran olası bağda,
Çoban kaval çalmıyor sessiz duran o dağda,
Adalet kaybolmuştur yaşadığımız çağda,
Dört tarafı kaplamış kalkmıyor siyah duman.
*
Dalgalar köpürüyor, isyan ediyor deniz,
Mazlumların yanında duruyoruz isimsiz,
Geceleri aşarken yürüyoruz kimsesiz,
Bu beyazın tadını unutma ey kahraman.