Kömür karası sevda Şiiri - Ebru Uzuner

​Kömür Karası Sevda
​Gecenin en koyu yerinden kopup gelmiş sanki,
Bir bakışın var ki, kainatın tüm ışıklarını söndürür.
Suskun bir çığlık gibi yerleşmiş gözbebeklerine,
Beni her defasında o dipsiz kuyulardan döndürür.
Ah benim kara gözlüm, gönlümün mühürlü kapısı,
Seninle başladı bu ömrün en güzel, en masum kavgası.
​Ne zaman baksam o iki damla zifiri karanlığa,
Bir yıldız kayar içimden, sessizce kalbine düşerim.
Mevsimler değişir, takvimler yaprak döker de,
Ben senin bakışlarında bitmeyen bir baharı düşlerim.
Sanki bir hançer gibi deler geçer sükûtu,
Bakışınla başlar, bakışınla biter ruhumun umudu.
​Aşk dediğin nedir ki?
Belki o karalığın içinde kaybolma cesaretidir,
Belki de hapsolduğun o bakışta hürriyeti bulmaktır.
Dağlar taşlar dile gelse, anlatamaz bendeki seni,
Zira senin sevdan, nefes almaktan bile daha kıymetlidir.
Bir damla yaş süzülse o kara pınarlarından,
Dünya yıkılır üzerime, vazgeçerim bütün varlığımdan.
​Gözlerin; hırçın bir denizin en sakin limanı,
Gözlerin; dertli bir ozanın en yanık destanı.
Kalbim bir kuş gibi çırpınırken avuçlarında,
Sadece seninle bulur bu hayat asıl anlamı.
Yazılmamış şiirlerin, söylenmemiş sözlerin membaı,
Seninle aydınlanır bu ömrün en karanlık, en dumanlı sabahı.
​Uzaklarda arama aşkı, o senin bakışlarında gizli,
Bir mühür gibi kazınmış alnıma o kara gözlerin izi.
Varsın dünya dönsün, varsın zaman geçsin,
Ben seninle buldum, bendeki o en gerçek "biz"i.
Ebediyen sürsün bu rüya, hiç uyanmayalım,
Senden başka bir ışığa, bir renge asla kanmayalım.