Asi sevdam Şiiri - Ebru Uzuner

​Asi Sevdam
​Prangalar kar etmez, zincir vursan koparır,
Benim sevdam öyle bir kor ki, denizleri kurutur.
Uysal limanlar bekleme benden, rotam hep fırtına,
Yüreğim bir deli küheylan, şahlanmış bozkırına.
​Ne sükunetten anlar bu gönül, ne de dilsiz vedadan,
Vazgeçmek geçmedi hiç, şu tozlu lügattan.
Gözlerin bir uçurum, bakışların keskin bir bıçak,
Ben o uçurumdan düşmeyi sevdim, her yanım paramparça olacak.
​Asidir ruhum, rüzgara karşı kanat çırpan kuş misali,
Sende buldum ben, o dermanı olmayan hali.
Yasaklar örselerse örselesin, yasak meyveyi dişlerim,
Seninle cehennem bile olsa, ben o yolu düşlerim.
​Sustukça içimde büyüyen o devasa yangınsın,
Sen benim hem en büyük kavgam, hem de sığınağımsın.
Gülüşün bir isyan bayrağıdır kalbimin en orta yerinde,
Bin yıllık bir hasretin izi var, o mahzun ellerinde.
​Yollar kapansa da taşlarla, ben o yolları kazırım,
Senin bir tek "gel" deyişine, ölmeye de hazırım.
Sakin sularda yüzmek değil, dalgalarla boğuşmak niyetim,
Sen benim bu dünyadaki en büyük mağlubiyetim...
​Ama vazgeçmem!
Yıldızlar sönse, güneş buz tutsa da dönmem geri,
Alnıma yazılmışsın bir kere, kazıyamaz kimse o yeri.
Benimki bir sevda değil, bir varoluş kavgası,
Göğsümde taşıdığım, o en şerefli yara izi, asi sevdamın damgası.
​"Bazen aşk, fırtınanın ta kendisidir; limana sığınmak yerine o fırtınada savrulmayı göze almaktır