Hüzünlü Kentin Sırrı Şiiri - Ebru Uzuner

​Hüzünlü Kentin Sırrı
​Gri bulutların saçlarına takıldığı o şehirde,
Adımların yankılanır kaldırım taşlarında...
Sensin hüzünlü kentin en narin, en saklı köşesi;
Kalabalıklar içinde bir başına,
Öyle kusursuz, öyle ıssız...
​Gözlerinde eski bir kütüphanenin sessizliği,
Ellerinde hiç yazılmamış mektupların serinliği var.
Rüzgâr bile geçerken yanından sesini alçaltır,
Sanki incitmekten korkar gibi hüzne bürünür;
Işıkları sönmüş vitrinlerin camında izin kalır.
​Sen geçersin, mevsim bir parça daha Eylül’e çalar;
Ne bir liman beklersin, ne de bir gemi ufukta.
Senin ıssızlığın, kendi içinde koca bir dünya saklar;
Üzülme o narin kırgınlığına ey kentin zarif kızı!
​Çünkü en parlak yıldızlar, en karanlık göklerde yanar.
Sen sustukça, hüzünlü kent senin şiirini okur
Ve dünya, senin o asil yalnızlıginla aydinlanir