Kömür Gözlüm Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Kömür gözlüm, zifiri akşamların sahibi,
Hangi rüzgâr düşürdü seni bu ıssız yola?
Bilirim ne çok yandı o narin ellerin,
Bilirim bu şehirde üşüdü sol yanın.

Bakma öyle derin, yakar o karanlık bakışlar,
Zaten kırık daldır içimde kalan ne varsa.
Ne eski günler kalır geriye, ne de bu kor,
Sadece adın kalır bu duvarlar arasında.

Bırak dağınık kalsın şimdi saçlarım rüzgârda,
Nasıl olsa alıştı bu adam sensizliğe.
Ne bir el uzanır bu kimsesiz odada,
Ne de başka bir yangın söndürür bu sızıyı...

Kömür gözlüm, unutulur mu sanırsın o günler,
Hani dünyayı unutup sığındığımız o küçük liman?
Şimdi her köşe başı bir hüzün saklar koynunda,
Ve her gece aynı yokluğa uyanır bu yorgun adam.

Ne bir haber gelir uzaktan, ne de bir ses,
Sanki silinmiş adın bu taş duvarlardan.
Gidenler geriye dönmez derler ya bilirim,
Yine de arar gözlerim seni o kalabalıklardan.

Bırak artık bu sessizlik, bu kör karanlık bizim olsun,
Nasıl olsa yazılmış bu kader baştan sona.
Kömür gözlüm, sen kendi yolunda mutlu ol yeter,
Bu adam da gömülü kaldı işte o son bakışına...