Komikliği Bırakmalı Şiiri - Kasım Kobakçı

Fikirler, zıplar durur beynimde,
Toslar gider, duvara cama,
Çarpar böler, hesabını,
Yakalamak için, o enfes şakayı,
Ardından da, kurguyu kendince,
Hükmetti ki, her iş yolunda,
Vardı, işin sonucuna.
*
Ah benim, biçare fikrim,
Yaptın beni, bir divane,
Gerçi, çattın iskeleti ama,
Olay, iskelette bitmiyor ki,
Yakalamak şart, o ince havayı,
Aktarmak için, usta ağzıyla,
O müthiş, fıkrayı.
*
Haydi, rast gitsin işin,
Bir giriş bakalım, peşin peşin,
Cesaret var mı, görelim özünde,
Kesildin mi başımıza, bir dahi,
Hani nerede!
*
Ne oldu peki, şu an,
Başladı mı, dizlerin titremeye,
Hele o, suratındaki ifade,
Bakma sakın, hiç vitrine,
Kırarsın kendini gülmekten.
*
Haydi, bir de anlatsana,
Ne oldu diline,
Çenen mi kilitlendi birden,
Durmayasın, maskara gibi,
Yalan mıyım, sence,
Bir ölçsene.
*
Eh, geçtin karşılarına neticede,
Beceremedin tabi, geveledin sadece,
Hah, şuna bak,
Kimse dinlemedi bile, belki de,
Tam bir tiyatro,
Al sana, curcuna.
*
Of bilemem ki, ne etmeli,
Ateş sardı mı şimdi paçayı,
Takmalı motoru, sıvışmalı,
Yoksa, kurşun mu döktürmeli,
Belki de, bu komikliği bırakmalı.