Kokun Rüzgarda Şiiri - Yücel Özkü

KOKUN RÜZGARDA
Rüzgâr sessizce adını fısıldadı,
İçimde eski bir sızı uyandı.
Bir an durdu dünya içimde,
Adın düştü en kuytu yerime.

Sokaklar senden iz taşır gibi,
Geçtiğin her yer hâlâ sıcak,
Dokunsam dağılacak bir hatıra,
Tutmasam eksik kalacak.

Geceyi sana sarıp uyurdum,
Şimdi geceler bana dar,
Her şey yerli yerinde sanki,
Bir tek sen yoksun… o kadar.

Ve insan en çok böyle üşürmüş,
Ne rüzgâr keser ne zaman,
Bir kokuya sığınır kalbi,
Ve orada kaybolur insan…

Yücel ÖZKÜ
20 Nisan 2026/18:47