Kök Salan Özlem Şiiri - Yücel Özkü

KÖK SALAN ÖZLEM
Bir gece ansızın uyanırsan sessizliğin kıyısında,
Ay ışığı düşerse yorgun düşlerinin arasına,
Ve sebepsizce bir isim dolanırsa aklında,
Bil ki bir özlem yürüyordur kalbimin yollarında.

Uzak bir dağ köyünde, rüzgârın ince sesinde,
Akşamın solgun rengi çökerken vadilerin üstüne,
Yalnızlığın ağır gölgesini omzumda taşırım,
Seni düşünürüm gecenin en derin yerinde.

Burada zaman durgundur, saatler eksik çalışır,
Her dakikada biraz daha büyür içimde hasret.
Yıldızlar sessizce kayar karanlığın içinden,
Adın bir dua gibi geçer rüzgârın dilinden.

Ne sabahın aydınlığı dokunur bu bekleyişe,
Ne de yolların sonu ulaşır özlediğime.
Sen yoksan mevsimler yarımdır içimde,
Çiçekler açsa da eksiktir renkleri yine.

Bir vakit gelir; gece, özlemin dili olur,
Nice baharlar geçer, nice sonbaharlar dökülür,
Bazı hasretler vardır, zamana yenilmez,
Yıllara rağmen solmaz, kök salarak.

Yücel ÖZKÜ
6 Haziran 2026/17:40