Kırık Salıncak Şiiri - Sami Demirkol

Köşedeki parkta, Allah selamet versin,
Hüsnü Efendi gelirdi, emekli vaiz.
Merakla sorardık:“Hocam, buna ne dersin?”
Öğrenirdik ne helâl, ne haram, ne câiz.

Pek kimseler yoktu, birkaç çocuk yaramaz,
Bir de kırık gönül gibi üç beş salıncak.
İstesek de hayat gibi yerinde durmaz,
Gereksiz sallanır,rüzgâr değerse ancak.

Derince sohbet, alabildiğine koyu,
Ömür verdiklerimiz hep terk etti çoktan.
Sönmez umutlar, eskiden beri diz boyu,
Dualar yol alır içten içe ufaktan.

Dünyanın niçini bitti, kaldı nedeni,
Bükülür bel, kalmaz takat, çöker diz.
Kapanır kapı; ne gelen olur ne gideni,
Geçen hatıralardan kalmaz küçük bir iz.
– Samimi