Kimisi Şiiri - Kasım Kobakçı

Kimisine bir masaldı, yola çıkan o yalnız kul,
Kimisine efsaneydi, cebindeki o eski pul.
Kimisi şüpheyle bakar, ister orada sır bulmak,
Yorar böyle insanları, sükûnet içinde kalmak.
*
Kimisine bir hibeydi, bu dilden dökülen sözler,
Kimisi nankördür bilmez, görmez hakikati gözler.
Kimisi sevgiyle bakar, ister bu yolda savrulmak,
Ürkütür onları ancak, yolun sonunda yorulmak.
*
Kimisine hüzün verir, uzak diyarları gezmek,
Kimisi cesurdur korkmaz, ister o sulardan içmek.
Kimisi umutla bakar, ister hep zirveye çıkmak,
Korkutur onları bazen, bütün hayalleri yıkmak.
*
Kimisine hatıradır, ateşler sönüp giderken,
Kimisi vefasız olur, yeni bir güne girerken.
Kimisi hasretle bakar, ister bu anı yaşatmak,
İncitir onları elbet, maziye bir sünger atmak.