Kime Güveneyim? Şiiri - Bilal Dülek

Kime güveneyim söyle,
Herkes biraz kalleş olmuş.
Yüzlerde tebessüm var ama
Yürekler sessizce taş olmuş.

Dost diye sırtını döndüğün,
İlk fırsatta sırtından vurmuş.
Bir fincan kahvenin hatırı kalmamış,
İnsanlık, çıkarın gölgesinde yorulmuş.

Ne sözlerin eski ağırlığı var,
Ne de yeminlerin değeri.
Herkes kendini anlatıyor,
Kimse kimsenin derdini dinlemiyor.

Bir zamanlar omuz omuza yürüdüklerim,
Bugün göz göze gelmeye utanıyor.
Dün "Kardeşim." diyen diller,
Bugün adımı bile anmıyor.

Kime güveneyim şimdi?
Gölgem bile akşam olunca benden ayrılıyor.
Öğrendim ki bu hayatta
En ağır ders, insandan geliyor.

Yine de kin taşımıyorum içimde.
Çünkü ihanet eden,
Önce kendi vicdanını kaybediyor.
Ben doğruluğumu koruyorum;
Varsın yolum uzun olsun,
Varsın yalnız yürüyeyim.

Bir gün maskeler düşer,
Gerçek yüzler görünür elbet.
O gün anlar herkes;
Sadakat konuşulmaz, yaşanır.

Kime güveneyim diye sormuyorum artık...
Önce kendime güveniyorum.
Çünkü insan, en büyük yarayı da
En büyük dersi de
İnsandan alıyor.

19 03 2023
Yazan Bilal Dülek