Kime Güveneyim Söyle Şiiri - Bilal Dülek

Kime güveneyim söyle,
Herkes olmuş hain, herkes iki yüzlü.
Dost diye sarıldıklarım,
Sırtımdaki yaraların sebebi çıktı.

Bir sofraya oturduk,
Ekmeğimizi böldük yıllarca.
Meğer gülüşlerinin altında
Saklıymış bin türlü hesap, bin türlü yalan.

Yüzüme başka konuştular,
Arkamdan başka.
Ben dostluk bildim,
Onlar menfaat peşinde koştu.

Şimdi dönüp bakıyorum da,
Ne çok yanılmışım insanlarda.
Kalbimi açtığım herkes,
Bir parçasını koparıp gitmiş benden.

Kime güveneyim söyle,
Hangi ele tutunayım?
Her omuz dost görünürken
Hangisine yaslanayım?

Bir zamanlar inanırdım insanlara,
Sözün namus olduğuna.
Şimdi sözler ucuzlamış,
Yalanlar değer kazanmış sanki.

Ne vefaya rastladım,
Ne de hakkı gözetene.
İyilik yaptım, nankörlük gördüm,
Sevgi verdim, ihanet gördüm.

Ama yine de bilirim,
Herkes aynı değildir.
Gece ne kadar karanlık olsa da
Bir yerlerde ışık vardır.

Yine de yoruldum artık,
İnsanları tanımaya çalışmaktan.
Kime güveneyim diye sorarken
Kendimden başka kimseyi bulamamaktan...

Kime güveneyim söyle,
Herkes olmuş hain, herkes iki yüzlü.
Ben doğruluğu seçtim,
Onlar maskelerini...

Ve şimdi sessizce anlıyorum;
İnsanı en çok düşmanı değil,
Dost sandıkları yaralıyormuş.

08 09 2021
Yazan Bilal Dülek