Kimdir? Şiiri - Reçeg Yalibuk Timü 2

Kimdir gecenin ufkuna yıldızları dizen
Kimdir gemiyi dalgalı deryada yürüten

Kimdir büyüten rahm-i maderde o cenini
Kim nakşediyor ten gibi kat kat kefenini

Kimdir o karanlıkları nuruyla eriten
Gündüzü güneşle, geceyi ayla bürüyen

Kimdir rüzgâra emredip bulutları süren
Kupkuru toprağa o yeşil atlası seren

Kimdir o dilsiz tohumdan bin renkli baharı açan
Kuşların kanadına o gizli ahenki saçan

Kimdir her zerreye ayrı bir nizamı nakşeden
Gözle görülmez canlıya binbir rızkı bahşeden

Kimdir gökleri direksiz bir kubbe gibi tutan
Yıldızları kehkeşanda şem'a gibi yakan

Kimdir her mevsime başka bir elbiseyi biçen
Zamanı bir nehir gibi ömrümüzden geçiren

Kimdir o sükût deryasından bin avaz çıkaran
Şimşeği çaktırıp gökleri azametle yıkan

Kimdir akılları hayret vadisinde bırakan
Her canı kendi lisanıyla kendine çağıran

Kimdir yaprağın düşüşünden haberdar olan
Solan her çiçeğin yerine yenisini koyan

Kimdir o deryada inciden saraylar kuran
Balığı suyun içinde nefessiz yaşatan

Kimdir insanı bir damla sudan halk eyleyen
Ona akıl verip kendini idrak ettiren

Kimdir çamurdan bedene o kutsal ruhu üfleyen
Gözü basiretle, dili kelamla süsleyen

Kimdir kalbi göğüs kafesinde her an vurduran
Kanı damarlarda bir gizli nehir gibi coşturan

Kimdir rüyada ruhu başka aleme uçuran
Sabah olunca nefsi yine mülküne buyuran

Kimdir gecenin bağrında sessiz feryadı duyan
Herkes uyurken kulunun kalbine dokunan

Kimdir günahkar başları rahmetiyle okşayan
Tövbeler kılındıkça defterleri pak kılan

Kimdir kimsesizlerin kalbinde yanan o ümit
Zifiri karanlıkta kula rehber olan mürşid

Kimdir sultanları bir lahzada geda eyleyen
Gedaları lütfuyla cihana şah eyleyen

Kimdir ölümü hayatın ardına bir sır gibi koyan
Menzili ebedî bir saadete doğru kuran

Ey insan, baksana şu ufkundaki binbir ayete
Her şey şahittir o mutlak, o sonsuz kudrete

Gözünü aç da bak, körlük yakışmaz bu cana
Her neye baksan, o seni götürür Canan’a

O’dur deryada gemiyi, gökte yıldızı tutan
O’dur kalbine bu sükûnu, bu aşkı akıtan

Dil sussa da her zerre O’nu zikreder durur
O’nun nuruyla kâinat bulur ancak huzur

Kimdir o gökkuşağını yedi renkle boyayan
Gecenin saçlarına çiğden inciler koyan

Kimdir rüzgârın eline görünmez mızrap veren
O mızrapla yaprağa binbir şarkı söyleten

Kimdir dağların bağrında o saf altını saklayan
Kömürü yoğurup elmasa çeviren

Kimdir petekte arıya o tatlı mührü bastıran
Böceği dar kozada ipekle yaşatan

Kimdir kutuplarda buzu bir zırh gibi bürüyen
Çölün ortasında vaha vadedip yürüten

Kimdir her kar tanesine ayrı bir şekil veren
Yere inerken hiçbirini birbiriyle değdirmeyen

Kimdir doğan her tıfıla rızkını sütten veren
O en zayıf bedene en şefkatli kalkanı geren

Kimdir insanı kelamla mahlukata baş kılan
Gönül denen sarayı Kendine mekân kılan

Kimdir unutuş perdesini hafızaya geren
Geçmişin yükünü unutturup sükûn veren

Kimdir akıl gemisini fikir denizinde yüzdüren
Sonra o aklı kendi acziyle diz çöktüren

Kimdir rüyadaki mülkü gerçeğe komşu kılan
Hayali ümide, ümidi bir zafere ulaştıran

Kimdir Yusuf’u kuyudan alıp Mısır’a sultan eden
Yakup’un ağlayan gözüne gömlekle şifa veren

Kimdir Nemrut’un narını İbrahim’e gülzar kılan
Musa’nın asasıyla koca deryayı yaran

Kimdir o yetimi (s.a.v.) arş-ı âlâya buyur eden
Cihanı O’nun getirdiği o yüce nurla bezeyen

Kimdir her nefesi bir borç gibi verip geri alan
Sonsuz mülkün içinde insanı bir misafir kılan

Kimdir kibirli başları toprakla yeksan eyleyen
Zalimlerin sarayını bir yel ile viran eyleyen

Kimdir düşen yaprağın da hıçkırığını duyan
Karıncanın sesini zifiri gecede sayan

Kimdir ağlayan gözlerin yaşını rahmet kılan
O yaştan kalbe iman denilen gülü sunan

Kimdir ölüm döşeğinde cana o sükûnu veren
Korkulan o geceyi vuslat sabahı eyleyen

Kimdir kabrin karanlığını nuruyla aydınlatan
O daracık mekânı geniş bir cennet kılan

Kimdir mahşer günü mizanı adaletle kuracak
Her zerre hayrın ve şerrin hesabını soracak

Ey Ümit! Sorup durduğun bu sorular kime ait
Gördüğün, duyduğun her zerre O’na birer şahit