Kim Konuşuyor? Şiiri - Burak Göç

Gökten bir siyahlık süzüldü
Bir yıldız gibi kaydı dediler
Zaman bir ekmek böldü
İşte nimete doydu dediler
Çiçekler besledi, dikenler okşadı
Yürüdü, yürüdü düşmeye başladı
Kökü göklerdeydi, kökündeydi kanadı
Biçimsiz resim oydu dediler
Gemisiz çarpmadan yaşam limanına
Yaşamak için yetişti ölüm kervanına
Dağına, taşına değil insanına
Uzak kaldı
Gönül koydu dediler
Yürüdüm, bir farklılık bulmaya gittim
Çabuk silinir bir an olmaya gittim
Kendimi kendimden kovmaya gittim
Neden bilmem ki öldü dediler