Görünmeyen Hikmetleri Kim Bilecek?

Bir karınca yürürken sessizce toprağın bağrında,
Küçücük adımlarında hangi sırrı taşıdığını
Hangi sabırla rızkının peşinden koştuğunu
Hangi duayla yuvasına döndüğünü
Kim bilecek?

Bir ömür çalışır da görünmez bazen emeği,
Ne alkış bekler ne de bilinmek ister.
Çünkü yaratılan her varlık,
Kendine verilen vazifenin peşindedir.
Ve her canlının sessiz dilinde
Yaratana uzanan bir hikmet vardır.

Bir arı gibi yaşamak…
Çiçek çiçek dolaşıp özünde şifayı aramak…

Geçmişle geleceğin arasında,
Zamanın ince bir çizgisinde yürüyen
Aciz ama umutlu yolcularız sadece.

Özgürlük,
Sadece zincirlerden kurtulmak değil,
Kalbin yüklerinden arınabilmektir.
Bazen küçük bir tebessümde,
Bazen de dünyanın gürültüsünden uzaklaşıp
Kendi hakikatine dönebilmektir.

Veda ediyorum geçici sevgilere,
Dünya telaşına,
Ömrün içinde büyüyen hüzünlere…

Bilirim ki her ayrılık,
Başka bir kavuşmanın sessiz habercisidir.

Topraktan geldik,
Yine toprağa döneceğiz.
Bir misafir gibi konduğumuz bu dünyada,
Ne kadar yaşadığımız değil;
Nasıl yaşadığımız sorulacak.

Geride bıraktığımız iyilikler,
Dokunduğumuz gönüller kadar kalacağız.

İnandık anlatılan bütün masallara.
Ulaşılmaz devlere, uzak Kaf Dağı'na…
Sonra anladık ki insanın en uzun yolculuğu
Dışarıya değil, kendi içineymiş.

Aradığımız ne uzak diyarlardaydı,
Ne de erişilmez hayallerde…

Aradığımız,
Kalbimizin derinliğinde saklanan o hakikatti.

Emin KEVEN
2003