Kendim İçin Bir Sans Şiiri - Gece Gözlü

Kendim İçin Bir Şans
Son bir şans istiyorum hayattan,
yorgun değilim… biraz kırgınım sadece.
Omuzlarımda dünün ağırlığı,
gözlerimde yarım kalmış yarınlar var.
İlk yaşadıklarım tecrübeye dönüştü,
her düşüş içimde bir iz bıraktı.
Gülüşlerimin altına sakladım acıyı,
kimse anlamasın diye sustum çoğu zaman.
Aynı hatalara dönmemek için
geceler boyu kendimle savaştım.
Aynaya bakıp kalbime sordum:
“neden en çok seven kaybeder?”
Artık ne mucize bekliyorum,
ne kusursuz bir başlangıç…
İçimde hâlâ kırılmayan
küçücük bir umut taşıyorum.
Eğer bir şans daha verilirse,
ne eksik seveceğim ne fazla;
ne kendimden vazgeçeceğim,
ne de bir başkasında kaybolacağım.
Çünkü öğrendim…
hayat en çok
yeniden ayağa kalkabilenleri affeder.
Ve ben—
küllerimden doğmayı öğrendim,
yanarak değil, anlayarak güçlendim.
Her vedanın açtığı boşluğu
kendimle doldurmayı denedim.
Artık kimseye “kal” demiyorum;
gitmek isteyeni tutmak,
en çok kendine ihanetmiş meğer.
Ben, kendimde kalmayı seçtim.
Kırıldım… evet, çok kez,
ama her kırığımdan sızan ışıkla
yolumu yeniden çizdim karanlıkta.
Kendime geç kalmış bir merhametim var şimdi.
Son bir şans istiyorum hayattan—
ama bu kez başkaları için değil;
kendim için,
yarım bıraktığım ben için.
Ne eksik bir sevgiye razıyım artık,
ne fazlasına muhtaç…
Dengede bir kalp istiyorum:
ne taşan, ne susuz kalan.
Eğer yeniden başlarsam,
eski ben olmayacağım…
çünkü insan en çok
aynı kalamayınca büyür.
Ve belki de bütün değişimim
tek bir cümlede saklı:
“Ben artık,
kendimi kaybetmeden sevebiliyorum.”