Nasıl ayakta duruyorum, ben dahi bilmiyorum.
Görünüş hep aldatır, aynaya baktığımda.
Bu ben miyim görünen oysaki yangın yeri içim.
Sevdim artık, buldum kendi yalnızlığımı da.
Evet biliyorum yollar artık ağır ağır ilerliyor.
Suçlusu olmak istemezdim gitmek gerekiyordu.
Gözlerin güle düşmüş çiğ damlası.
Durur sessiz bekler doğacak güneşi.
Teselli verir uğrar her akşam üstü.
Ve bir günlük değil her günün ertesi.
Yıldızları sanki topluyor durmadan.
Saçlarının kumralına değince su.
Boyanmış beyaza bembeyaz ay.
Uykusuz gecelerimin günahı oldu ay.
Hafızamda yer etmezsin geçsin bu ay.
Yukarıda, aşağıda hiçbir yerde olmasın ay.
Bu gece dokudum, bitmek bilmez hasretin.
Bugün sahildeydim, yeller esiyordu ayak izlerimizden.
Zaman gelip geçti kumda nasıl kalmamış izlerimiz.
Keşke giderken ezdiğin, yüreğimde kalmasaydı ayak izin.
Deniz aldı rüzgâr ve dalgalar sildi senden benden hatıraları.
Oysa ki o kadar şanslı değildi yüreğim kaldı ayak izlerin.
Birde kala kaldım burada göç ederken gülen martılara.
Her şey olup bitmiş, bu bir yangın sonrasıdır.
Yangın sonrası hasat mümkün değildir.
Kocaman taşlar taşınırken eteklerde.
Affetmek olsa olsa kendine ihanettir
Affedemezmiş kendini insan, o gün gelirde.
Yıkılır üstüne eteklerde taşınan taşlar.
Yaslandığımız kurudu ağaçlar.
Doldu taştı yüreğimizdeki nar.
Hayaller olmadı ki can ciğer.
Yalancı yaygaracılara kaldı meydan.
Ağlasın durmadan kederliler.
Anımsa bulmak dedim Mira.
Durmadan hep yol aramak.
Garip ıslak bir şaşkınlıkla.
Güzellikler güzeli benimle kalk.
Yoksun sadece cadde ve karabalık.
İnsan seli akıyor tanımadık yüzler.
Sadece aynı gökyüzüne bakıyoruz umarım.
Bulutlar gülüyor ondan anlıyorum.
Sanırım sende gülüyorsun hatırladığım kadar.
Uça uça git, inme gönül hiçbir diyara.
Görünme ortalıkta, yoktur senin içim gereği.
İncinirsin zaten hep incitir bu yer yüzü.
Düşersen sanma ki düşmüşsün yüreğe.
Zalimdir insan yoktur bunun gereği.
Şirin sözlerle başlar, gönlün kandırılır.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!