Kenan Gezici Şiirleri - Şair Kenan Gezici

Titrek göz yaşları öcünü alır bir zaman.
Ne mekân ne zaman engel olamaz buna.
Durdurulamaya yangın evsiz bırakır.
En masumu dilenir sokaklarda.
Unutuluverir bark, gelmez hatıralara.
Geride kalanlar düşünmezsiniz.

Gel bak Mira.
Sırtım iz dolu.
Yara bere içinde.
Keskin dağlı yürek.
Can bile ihanet içinde
Kurbanıyım ihtirasın.

Anlatacaktım durmadın, delice bir vehmi kovaladın.
Tüm evrende bir sükûnet var, onu da sen göremedin.
Fakat tabiatı aşan coşku bu rengarenkle çağırmakta.
Maviyi, sarıyı her şey bunlarda giz var, anlamakta.
Anlatmak ne mümkün renkleri hiç görmeyene.
Acı çekmek olgunlaştırır der, eskiler şairler bize.

Körlerin yankılanmayan sesleri kalmıyor duvarlarda.
Hiçbir engelim yok, bir tek sen varsın uzaklarda.
Duyamasam da bu karmaşık gizemli, düzeni.
Şükrünü taşırım aldığım, alacağım tek nefesini.
Bana sadece kalmışsa miras esmer günlerden.
Soğuk buz gibi yankılanmıyor konuşmayan duvarlardan.

Bu kadarda bekleme çoktan çağırdım seni.
Yeşerdi dal budak verdi, duvarda kalan resim.
Ahşap sedir gıcırdıyor belli ki çivileri gevşedi.
Üzerinde oturan ben, binlerce insan saydım.
Gelip geçiyor insanlar bir sen geçmedin.
Kar gördüm, güneş gördüm kayıp gitti yağmur.

Vakit yok eskisi gibi değil şimdi.
Bir başımayım yalnız bir yürek.
Yangınlar titredi daha dün.
İstemem ne yapayım bayramları.
Elleriniz beyazken nedendir uzak.
Çocukluk gözyaşı usulca ayrılır.

Habercidir, sevinçlerin belirtisi gözler.
Hep gülsün buğuyla birlikte bakmasınlar.
Dilin kalbin tercümanıdır sevgiyle bakanlar.
Her duyguyu görürsün sana bakan iki çifte.
Ruhunu böyle sarıp sarmalar inat etmese.
Ah bilmezler sevgili, neler biline az zahmetle.

Güller dalında solmasa koparılmaz dedim.
Yanmaz diye düşürür onunda göz yaşı olmasın.
Ne solma, ölüm yakalamasın kuraklıktan.
Gönülden süzülen dil yoksa yanında.

Benim mahsun kalmış bir tarafım vardı.
Dinlencesi olmuş, dinlenmiş gözlerini.
Güzel manzaraların faydası yok bana.
Malum, bir gözlerin olsun manzaramda.
Yarısına mı erdi ömrüm bilmiyorum.
Ne kaldıysa geriye, gözlerin ve ben.

Bakışındı yaz günü serin bir rüzgâr.
Bir gelsen Mira, bensiz uzaklarımdan.
Uykularım kaçar aklımda kalır gözlerin.
Penceremden girmesin güneş ne iş var.
Bir tek sen ve gözlerin yeterlidir gerisi boş.