Kenan Çarboğa Şiirleri - Şair Kenan Çarboğa

Sen gittin tutuştu seneler, aylar
Yazlarım, kışlarım arıya gitti
Yıkıldı içimde hanlar, saraylar
Temelim, taşlarım arıya gitti

Umudum çığ düşmüş izlerindeyken

Derdime dermanı buldum derdimde
Sen benim neyime gereksin artık
Sinemin üstünde derdi derdim de
Sinemde vurmayan yüreksin artık

Seni bir unutsam sana ne vermem

Demir dağı yak çeri
Yak Asena olmalı
Turan sarsın gökleri
Kök Asena olmalı

Göz eğlenmez budakta

Gönlümüze dağdan dağı çeken yâr
El vurmazsan em ağlatır âşığı?
Üstümüze bin bir yağı çeken yâr
Hem güldürür hem ağlatır âşığı?

Aşk diyenin bağrı başlı gerekmiş

Âşık gönlü sırça köşktür
Taşlanmayı kabul etmez
Yârden uzak bir diyarda
Düşlenmeyi kabul etmez

Bir ateş ki alev özü

Hak’tan ilham alıp Hakk’ın sesini
Hâl ehli kalplere verirdi Veysel
Özünde duyarak pir nefesini
Mızraba aşk ile vururdu Veysel

İmanı kalbinde, sazı elinde

Türk gençliği tarih yazan
Asil kanını kirletme
Damarında Türkçe gezen
Asil kanını kirletme

Gün doğuya, gün batıya

Her nesne aslını saklar özünde
Yiğitler mertlikten bıkar olur mu?
Ilgar ile gider Hakk’ın izinde
Yalanla dinini yıkar olur mu?

Görülmez bal ile tuzun kokması

Dik yaşadım, dik yürüdüm
Bükülmedim Allah şahit
Cenk yerinde tek yürüdüm
Çekilmedim Allah şahit

Kül atana gül attım ben

Bu din, dincilerden çektiği kadar
Dinsizden çekmedi Allahüâlem
Münafık güruhun diktiği kadar
Görklü put dikmedi Allahüâlem

Duymadım “Mehdiyim! ” diyen dinsizi