Kenan Çarboğa Şiirleri - Şair Kenan Çarboğa

Âşık gönlü sırça köşktür
Taşlanmayı kabul etmez
Yârden uzak bir diyarda
Düşlenmeyi kabul etmez

Bir ateş ki alev özü

Hak’tan ilham alıp Hakk’ın sesini
Hâl ehli kalplere verirdi Veysel
Özünde duyarak pir nefesini
Mızraba aşk ile vururdu Veysel

İmanı kalbinde, sazı elinde

Türk gençliği tarih yazan
Asil kanını kirletme
Damarında Türkçe gezen
Asil kanını kirletme

Gün doğuya, gün batıya

Her nesne aslını saklar özünde
Yiğitler mertlikten bıkar olur mu?
Ilgar ile gider Hakk’ın izinde
Yalanla dinini yıkar olur mu?

Görülmez bal ile tuzun kokması

Dik yaşadım, dik yürüdüm
Bükülmedim Allah şahit
Cenk yerinde tek yürüdüm
Çekilmedim Allah şahit

Kül atana gül attım ben

Bu din, dincilerden çektiği kadar
Dinsizden çekmedi Allahüâlem
Münafık güruhun diktiği kadar
Görklü put dikmedi Allahüâlem

Duymadım “Mehdiyim! ” diyen dinsizi

Bir sefer başlasın sabah ezanı
Yürüsün alaylar, Allahuekber!
Yelteme çalınca Türkmen ozanı
Tuğ çeksin tüm boylar, Allahuekber!

Bismillah diyerek şevk ile hazla

Yalnız Âdem Baba'yla, Havva Ana'mız varken
Görklü uçmak içinde kaygısızca yaşarken

Türlü türlü nimetler vermişti Hak onlara
Yasaktı yalnızca bir meyve yasak onlara

Alp gönlüm aşk elinde
Derde, belaya düştü
Bu âşıklık yolunda
Derdi âlâya düştü

Hem pusatsız hem yayan

Ne desem anlamaz, aklına koymaz
Tencere adamı, tava adamı
Kendinden gayrıyı adamdan saymaz
Övünür boş yere ova adamı

Kapılıp giderken katran seline