Dağlanır
Nemrut ellerinde
İbrahim-i gönlüm;
İçimde yarını gelmez
bir asudenin acı arefesinde,
sızım zehrimdir
Bir bilinmezliktir benimkisi;
her diyarda bir nefeslik ömür,
her sokakta ayrı bir yalnızlık.
Eksik kalmış her yanım;
iner her durakta hatıralarım,
Gece yalnızdı yine,
Ay ise karanlığa bürünmüştü...
Her yer olabildiğince sessiz,
Durgundu her an objelerle.
Ya bir devinimsizlik vardı gecede,
Ya da ölümler anılıyordu
Buruktur yüreğim...
dalmışken gözlerim
bir soğuk maziye;
yarım kalır vedalar
ve içim,
kanar yine içimde...
Bir şehir saklıydı düşümde;
saatlerin pas tuttuğu,
aynaların yaşlanmayı unuttuğu...
Sokaklarım vardı benim o şehirde;
düşmenin dizleri incitmediği,
Ruhum bedenime sığmaz,
Bedenim ruhuma...
Soluduğum doyurmaz içimi,
Ve nefesim ölüm gibi;
Her an avucumda,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!