Kefen bana yakışacak

Kefen Bana Yakışacak, Sakın Gelme

Kefen bana yakışacak...
Sakın gelme.
Ben gittikten sonra
çiçek getirmenin,
mezar taşıma adımı okumanın
bir anlamı kalmayacak.

Ben yaşarken bekledim seni.
Kapılara baktım,
yollara baktım,
her gelen seste
adımlarını sandım.

Ama sen gelmedin.

Şimdi sakın gelme...

Çünkü ben en çok
yaşarken yokluğunu taşıdım.
Ölünce varlığın
hangi yarayı saracak?

Kefen bana yakışacak...
Bembeyaz bir sessizlik örtecek üstümü.
Belki ilk defa
kimse canımı yakamayacak.
İlk defa ihanet,
ilk defa yalan
toprağın altına inemeyecek.

Sakın gelme...

Gözyaşı dökme başucumda.
Ben yaşarken
bir damla sevgiye hasret kaldım.
Şimdi dökeceğin gözyaşı
hangi eksik günü geri getirecek?

Bir zamanlar
adını dua diye ezberleyen bendim.
Her gece seni düşünerek
uykuya yenilen bendim.
Sen ise
bir yabancı gibi geçip gittin
ömrümün en güzel mevsiminden.

Şimdi sakın gelme...

Rüzgâr okusun dualarımı.
Yağmur yıkasın mezar taşımı.
Toprak örtsün kırgınlığımı.
Ben sessizliği seçtim artık.

Kefen bana yakışacak...
Çünkü beyaz,
en çok susanlara yakışır.
En çok içinde fırtına koparken
kimseye yük olmayanlara.

Biliyor musun?

İnsan bazen ölmez.
Sadece her gün biraz daha eksilir.
Ben seni severken eksildim.
Güvenirken eksildim.
Beklerken eksildim.

Sonunda geriye
yalnızca yorgun bir kalp kaldı.

Eğer bir gün
mezarımın başına gelirsen,
sakın "Affet beni." deme.
Çünkü affetmek kolaydır;
ama yaşanmamış bir ömrü
geri getirmek mümkün değildir.

Ben senden nefret etmedim.
Sadece içimdeki
en güzel yeri sana verdim.
Sen ise
orayı sessizce terk ettin.

Şimdi kefen bana yakışacak...
Belki ilk kez
hiçbir ayrılık acıtmayacak beni.
Hiçbir bekleyiş uykumu bölmeyecek.
Hiçbir hasret
göğsüme taş olmayacak.

Ve sakın gelme...

Mezar taşıma sarılıp ağlama.
Ben yaşarken
bir kez sarılsaydın yeterdi.

Şimdi toprakla arama
özürlerini koyma.
Çünkü bazı pişmanlıklar
çok geç gelir.

Ben seni sevdim...
Hem de kendimden vazgeçecek kadar.
Sen ise
gitmeyi seçtin.

Ben de susmayı...

Şimdi üzerime
bir avuç toprak düşecek.
Ardından dualar okunacak.
İnsanlar dağılacak.

Ama bil ki...

Toprağın altında bile
kalbimde taşıdığım sevda,
kimseye kin olmayacak.

Yalnızca yarım kalmış
bir hikâye olarak kalacak.

Kefen bana yakışacak...
Sen ise yaşa...

Ama bir gün
bir rüzgâr yüzüne dokunduğunda,
bir yağmur ansızın gözlerini ıslattığında,
beni hatırlarsan...

Bil ki ben,
en çok yaşarken seni bekledim.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ