Kederdeyim Anne Şiiri - Rasimin Gönül Dili

Kederdeyim anne,
Gözlerimin gölgesine çökmüş bir kentin dumanı gibi,
Suskunluğumun ardında koca bir yangın besliyorum.
Ne tarafa dönsem, yapraklarını döküyor içimdeki o sonbahar;
Rüzgâr, kırılan umutlarımı savuruyor sokak aralarına.
Sanki bütün mevsimler kuraklığa kesmiş de,
Bir tek benim göğsüme yağıyor bu dinmek bilmeyen yağmurlar.
Toprağın suyu çektiği gibi çekiyorum acıyı içime;
Ne bir avuntu dindirebiliyor bu sızıyı,
Ne de gecenin koyusu örtebiliyor yaramı…

Kederdeyim anne,
İçimde kimsenin basmadığı, dilsiz ve kimsesiz patikalar var.
Herkes kendi telaşında, herkes kendi aydınlığının peşinde koşarken,
Ben o zifiri karanlığın ortasında,
Bir mum gibi kendi eriyişimi seyrediyorum.
Hangi söze tutunsam kırılıyor ucundan,
Hangi gülüşe özensem, yarım kalıyor dudaklarımda.
Ağır geliyor artık bu ruhu bu bedende taşımak,
Ağır geliyor koca bir dünyada tek bir sığınak bulamamak…

Kederdeyim anne,
Gecenin en kör vaktinde, yalnızlığın tam da kalbindeyim.
Bir çocuk gibi dizlerine yatıp susmak istiyorum sadece,
Hiçbir şey sormadan, hiçbir şey söylemeden…
Çünkü biliyorum,
Bu dünyada hiçbir el, hiçbir teselli,
Senin o dualı dokunuşun kadar iyileştiremez
Gözlerimden süzülen bu sessiz yaşları…