Kazım Karagöz Şiirleri - Şair Kazım Karagöz

Vakit tamam denince ötecek zembereğin,
Gel bakalım denecek görülecek gereğin.

Bir gün çenem göğsüme düştüğü vakit başım,
Üzülmem, bilirim ki, önden gitti yoldaşım.

Orası Ankara mı? Duydunuz mu? Bey! Beyim,
Hanginiz farklısınız? Ben kime oy vereyim?

Onlar da senin gibi bir şey sahibiydiler,
Onlar da hiç asla ölmeyecek gibiydiler.
Nice nice milyonerler geldi geçti üstünden
Toprak altına hiç girmeyecek gibiydiler! ..

Gelecekte kabirden başka mekanın mı var?
Geri dönüp sil baştan yaşam imkanın mı var?
O zaman öteyi sen neden düşünmüyorsun?
Orda ne olacaksın? Orda makamın mı var?

Olursan ki eğer sen ölümü haktan bilen,
Aklına bile gelmez korku ölüm denilen...

Korkma ölüm bir şölen, ölmeden öldü isen,
O'nun ayetlerini görmeden gördü isen...

Yılların geçmesine sakın ha öfkelenme,
Öfkelensen de zaten, eline bir şey geçmez.
Hayatını bir eser yapmak varken elinde,
Vakti boşa geçirme, ölüm ayırmaz, seçmez! ..

Her yer bir biri gibi aynı ay, aynı güneş,
Okumayan insana her gün birbirine eş.

Her gün bilgilerini yenileriyle yoğur,
Okumayı bırakan dininden bile soğur.