Kazım Karagöz Şiirleri - Şair Kazım Karagöz

Güle, güle finocuk, seni bekler sahibin,
Bakma vatandan yana bitsin artık hizibin.

Gül gibi olmak varken neden diken olasın?
Olduk olmadık yerde insanlara batasın?

EYVAHA YÖNELDİLER
Karından guruldayıp attılar palavrayı,
Onlar da inandılar, izaha yöneldiler.

Sen yaptıydın, ben yaptım, itiş kakış, vur, pat çat,
Koca koca adamlar nizaha yöneldilar!

Gözü kör yolu bulur ele baston alır da,
Aklı körün işi zor, nasıl yolu bulur da?

Ey insan, uyanmazsan, çok çok karanlık ati,
Haberin var mı ne yapıyor illuminati?

Gafil olma ey gönlüm, bilmez misin ölüm hak?
Giden nereye gider? Kabristanlara bir bak!
Hiç tefekkür ettin mi? Yolun sonu neresi?
Nasıl bir duygu düşün bir uykudan uyanmak?

Bu uygarlık belki de en kısa ömürlüsü,
En vahşi acımasız, sömürücü türlüsü…
İnsanlık eşşekleşmiş hiç haberi bile yok,
Gelecekte belki de gelemez bu türlüsü.

Seddülbahir'e doğru çekiyor seni bir el,
Sabah akşam esiyor şehit kokulu bir yel! ..

Fesat felsefelerle hep çalkalandı dünya,
Oynanan oyunları bilmedi, kandı dünya.

Adamlar gideceğiz diye göğe, fezaya,
Doymadılar yüzyıldır yeryüzünde ezaya...