Kazım Karagöz Şiirleri - Şair Kazım Karagöz

İnanmayı bilene, hayat yirmi dört ayar,
Nasıl yok olur denir? insanın aklı kayar...

Çocuklar gibi her gün elindeki inciyi
Birilerine verip muşmula almaktasın,
Böylece hazineni birer birer tüketip,
Her şeyini soydurup çırçıplak kalmaktasın!

İnsanı insan eden akıl ile vicdandır,
İnsandaki fazilet Allah korkusundandır...

İnsan insanlarlaydı, araya alet girdi,
Herkes onunla meşgul olmazlar bir arada.
İnsanlar muhabbetle yücelirdi gün be gün,
Bulabilirsen bir bul insanlığı ara da! ..

Her canlı değerli de insan daha değerli,
Fakat mason elinde insan oldu eğerli.

Filistin'de, Keşmir'de, Suriye'de, Irakta,
Eziliyor müminler, insanlık çok uzakta! ..

Ebediyet yolunda insanoğlu yok, kayıp,
Nereye gittiğini bilmemek ne çok kayıp...

Hayvanların derisi, boynuzu, bile değer,
Acep insanda ne var insan olmazsa eğer?

İnsan şerefle yaşar koru hep itibarı,
Yaptığın işi bitir, işi bırakma yarı.

İnsan yutmak ister de şu koskoca dünyayı,
Fakat ne yapsa etse, dünya yutar insanı...