Kazım Karagöz Şiirleri - Şair Kazım Karagöz

Manadan uzaklaştık, yürekler hep burkulu,
Hayat piramidinde telaş sardı her kulu!..

Mana elden giderse ahlakı görürsün sen,
Cadde ve sokaklarda biraz zor yürürsün sen!..

Mana fakiri oldun, ey insan çok susuzsun,
Kimbilir belki bu yüzden arsızsın huysuzsun!

Mana göğe çekildi gönüller yangın yeri,
Her taraf büyük sahra, mana gideli beri!

Hastalanınca insan ahreti düşünür hep,
Yani hastalıklar manevi sıhhate sebep...

Edebiyat hayatın vazgeçilmez unsuru,
Taş kaleden kuvvetli, kavi, manevi suru...

Baktın hayatın tadını çıkaramıyorsun,
O zaman o hayatı hayatından çıkar at.
Gözden geçir her şeyi, içindeki boşluğu,
Mutlu değilsen mutlak eksiktir maneviyat.

Maneviyat kalkınca geldi artık ötesi,
İçki, fuhuş, harami, hırsız, katil çetesi!..

Maneviyatsız ordu silahsız bir ordu
Daha işe yaramaz hale gelir bilin ki.
Ebede inanmayan gazi, şehit olamaz,
İlk fırsatta firari olacaktır görün ki.

Yahudi her ne ister, ABD'ye görevdir!
O mankurtlaştırılmış gladyatör, bir devdir!..