Kazım Karagöz Şiirleri - Şair Kazım Karagöz

Bazısı cesedimi yakın diyormuş, güldüm,
Ne o acelen mi var, ne bu hasretlik dedim?

Bulmuşsun yanna kendin gibi üç beş menendin,
O dediğin şeylere inanıyon mu kendin?

Bulutlar ağlasın ki, gülsün, ot, çiçek, diken,
Tabi bunun yanında onları eken, diken...

Medyaya bakarsan hiç müslüman yokmuş gibi,
Halka sorarsan doksan dokuzdan çokmuş gibi!..

Bu millet gelmiş geçmiş en şerefli millettir,
Leke sürmeye kalkan içimizde illettir...

Üstüne basmayacak bir şeyleri oldukça,
Bu millet çok çok uzun yaşar elbet oldukça!

Koruyamazsa eğer bizi gasptan kapkaçtan,
Çeteler dayanmışsa ta ki kapına kadar,
Böyle düzen mi olur bir söyleyin arkadaş,
Hem de bir milyon asker ve dört yüz bin polis var!

Nasıl hayat bu yahu, hava zehir, su zehir?
Dağlara çıkacağım, boğuyor beni şehir!..

İnandığın peygamber hatta Tanrı dediğin,
İnsanı tutacaklar, çarmıha gerecekler.

Çarmıha gerenlere efendi diyeceksin,
Utanmadan da seçilmiş kavim diyeceksin!..

Bir yerden çıkıp gelip bir yere varacaksın,
Ordaki insanları yurdundan kovacaksın!
Varil bombalarıyla çoluk çocuk demeden,
Yakıyorken sevinçten avcunu ovacaksın!..