Kayıp Cümleler Şiiri - Arzu Uschi

Bir zamanlar ...
aşkı avuçlarında taşıdı kadın..
Bir çiçeği ...
kırmadan sever gibi...

Bir kuşu ...
ürkütmeden bekler gibi...

Kalbini usulca bıraktı sevdanın eşiğine...

Ama aşk...
onun yazdığı masal olmadı....
Kahramanı yok oldu..

Kayıp cümleleri bulamadı..

Bir gece ansızın ...
eksildi cümleleri...
Yarım kaldı dudaklarında en güzel sözler...
Şimdi içinde dolaşan kayıp cümleler var...

Söylenememiş vedalar...
Sorulamamış nedenler...
Cevapsız kalan binlerce "niçin'ler"...

İhanet...
en güvendiği yerden geçti...
Yıktı..

Bir bıçak gibi değil..
Bir gölge gibi sokuldu ruhuna...

Kimse görmedi yarasını...
Kimse duymadı kırılışını...

Ve sonra terk edildi...

Bir kapının ardından değil..
Bir ömrün içinden çıkıp gidildi sanki...

Arkasında yalnızlık kaldı..
Ve geceleri uyandıran sessiz çığlıklar...

O sessiz çığlıklar ...
Ne duvarlar duydu...
Ne sokaklar işitti...

Sadece yastığı bildi duydu onları..
Sadece karanlık sarıldı boynuna...

Gözlerinden düşen yaşlar..
Bir nehir gibi akarken içinden..

Bir gün öğrendi kadın..
Her gözyaşı gösterilmezmiş herkese...

Bu yüzden şimdi..
En çok güldüğü anlarda saklı hüznü...
Kahkahaları yükselirken göğe..
Kimse fark etmiyor...
Kahkahaları aslında gözyaşlarını silmek için...

Bir kadın var şimdi aynalarda...
Kayıp cümleleriyle yaşayan..

Sessiz çığlıklarını içine gömen...
Kahkahalarıyla yaralarını örten...

Ve yine de sevgiye küsmeyen...

Çünkü bazı kadınlar yıkılmaz...
Sadece biraz susar...
Biraz sessiz kalır...
Biraz eksilir..
Biraz ağlar...
Ve bazen...
Biraz kahkaha atar...

Ve kayıp cümleleriyle aşkı anlatır ...