Kayipedilen Aşk Şiiri - Arzu Uschi

Gecenin gölgesinde,
sessizliğin paramparça olduğu yerde,
kalbim soluk ışıkta bir fısıltı gibi yatıyor.
Adın... artık kimsenin duymadığı bir yankı,
karanlıkta sessizce parçalanmış bir söz..
Nereye gittin,
ne kadar uzağa?
Gerçekten de yıldızlar gibi sessizce mi dağıldık?
Her hatırada cevabı arıyorum,
ama sadece acı ve buruk bir kafa karışıklığı buluyorum.
Günler boş seslerle geçiyor,
geceler sonsuz,
korkunç ve uzun.
Bir zamanlar göğsümdeki sıcaklık olan kahkahaların,
şimdi sadece kayıp bir arzunun gölgesi.
Neden beni sessizlikte bıraktın?

Beni gerçekten sevmekten kadar mı güçsüzdün?

Aşkım çok mu ağırdı yoksa çok mu küçüktü?

Neden beni soğukta yalnız bıraktın?

Kalbim paramparça,
sessiz bir savaş,
umut ve gerçek arasında,
aşk ve adalet arasında.
Seni düşüncelerimde sıkıca tutuyorum,
ama sadece boşluk hissediyorum..
artık burada değilsin.
Seni kelimelerle ifade edilemeyecek kadar derinden sevdim,
tüm günlerimde seni içimde taşıdım.
Ama sen gittin,
arkana bakmadan,
beni paramparça olmuş bir mutluluk içinde bırakarak.
Şimdi burada kırık ve keder arasında oturuyorum, kayıp zamanın ağında hapsolmuşum.
Ve gözlerim yaşlarla dolu bir şekilde kendime soruyorum:
Gerçek aşk geri döner mi?
Ama bir yerlerde,
karanlığın derinliklerinde,
şefkatimin bir kalıntısı hala parıldıyor.
Zayıf bir umut,
neredeyse bir fısıltıdan ibaret—
belki de bir gün sen de beni özlersin…
belki