Kavuşamayan sevda

Yağmur yağıyordu o gece.
Şehir susmuştu ama Elif’in içi kıyametti. Otobüs terminalinin soğuk bankında oturmuş, giden otobüsün arkasından saatlerdir bakıyordu. İnsan bazen birini kaybedince değil… artık hiç dönemeyeceğini anlayınca yıkılırmış. Elif o gece bunu öğrendi.
Mert’i öyle büyütmüştü içinde…
Bir insanı sevmek değil de ona yuva olmak gibiydi onunki. Aç kalırdı yine belli etmezdi, yeter ki Mert üzülmesin isterdi. Kendi derdini susturup onun yaralarını sarardı. Çünkü sevda dediğin şeyin fedakârlık olduğunu sanmıştı.
Ama bazı insanlar sevilmeyi sever, seveni değil…
Mert giderken dönüp son kez bile bakmamıştı.
Elif’in elinde hâlâ onun yıllar önce aldığı ucuz bileklik vardı. Kopmuştu artık, tıpkı içi gibi. İnsan en çok da “kalırım” diyenin gidişine kırılırmış.
Eve döndüğünde annesi sofrayı kaldırmamıştı.
“Belki gelir de beraber yersiniz,” diye bırakmıştı her şeyi.
Elif o an dayanamadı. Sandalyeye oturup sessizce ağlamaya başladı. Öyle büyük ağladı ki sesi çıkmadı. Çünkü bazı acılar bağırmaz… insanın içine çöker.
Günler geçti.
Mert başkasının yanında gülüyordu artık. Elif ise aynı sokaklardan başını eğerek yürüyordu. Bir zamanlar hayal kurduğu yerde şimdi yalnızca anılar vardı. Çay içtikleri banka kimse oturmuyordu. Sanki şehir bile onların ayrılığına küsmüştü.
Bir akşam Elif aynaya baktı.
Gözlerinin altı morarmıştı. Gülüşü yok olmuştu. Ve ilk kez kendine şunu sordu:
“Ben bir insanı severken neden kendimi kaybettim?”
İşte o an anladı…
Bazı sevdalar kavuşmak için değil, insanın içini yakıp olgunlaştırmak için gelirmiş. Bazı insanlar dua gibi girer hayatına ama imtihan gibi kalırmış.
Elif yıllar sonra bile Mert’i unutmadı.
Ama artık onu beklemiyordu. Çünkü beklemek, gelmeyecek birine ömür vermekmiş.
Ve o günden sonra kim ağlayan bir kız görse içinden hep aynı cümleyi geçirdi:
“Kimseyi, kendini yok edecek kadar sevmeyin…
Çünkü bazı ayrılıklar mezar taşı olmadan da insanı gömer.”