Katre-i Beka Şiiri - Sinan Bayram

Zamanın tozlu aynasında bir gölgeyim şimdi,
Kuru bir nehir yatağında uyanan rüya misali.
Dudağımda bin yıllık bir çölün susuzluğu,
Avuçlarımda seraplardan kalma o gümüş buğu.

Nerededir o tılsımlı su, hangi kuyudadır?
Zulmetin bittiği yer mi, yoksa bir uykuda mıdır?
Hızır’ın izini sürdüm ruhumun dehlizlerinde,
Aradım o gizli pınarı, kalbin en derininde.

Bir yudum ki; ölümü öldüren, nefesi tazeleyen,
Eskimiş hüzünleri bir anda bahara eyleyen.
Gözlerin miydi o pınar, yoksa aşkın kendisi mi?
Sanki dindi bu fırtına, buldum asıl sesimi.

İçtim o bengü suyu, can buldu her bir zerrem,
Artık ne veda korkutur beni, ne de kara matem.
Ben ki bir damla idim, şimdi deryaya karıştım,
Âb-ı hayatı buldum; kendi özümle barıştım.

Sinan Bayram