Katlanbaç Şiiri - Emrah Dursun

En çokta beni sevmeyişini sevdim.
Sevseydin; ağırlığım kalırdı üstünde.
Taşıdığım seninle sevgimi.
Üst üste bindirip, hafiflerdin.
Göz, göze bakmak kalırdı bize.
Sevseydin; konuşmamıza gerek kalmazdı.
Sende şiir yazardın.
Ben kitabın olurdum.
Ne iş, ne güç, nede dert edindigimiz şeyler kalırdı.
Bunca ihtiyaç içinde.

Yinede çok sevmeyişini sevdim, beni.
Ben varken karşında.
Bu sana göre "normaldi"
Karşında olmam; bana bir lutuf!
Birde oğlum, hep kollarının arasında.

En sevmeyen sen sevgilim, beni.
Herşey dışında.

"Sin,Mim,Ye"
Arifiye