Hız küsmüştür, dar odada,
Derin izde, sözken nefes,
Giydin üstüne karları,
Uçlarına vardın sertçe,
Cesaretin gücüyle dur.
*
İncinir ruhum, yaşlar düşer,
O uzak kıyımı bilince,
Vurur sazına, telli ozan,
Keder sarar, bağrıma kadar.
*
Farklı soyların cesurları,
Çöken ulu fikirler, silinir hep uzaktan,
Ruhumda sızlayan iz, büyüyor yavaş yavaş,
Bekleyiş tükenerek, yitip giden devrandan,
Issız karanlıklarda başladı, çetin savaş.
Bilmez ki insan, nereden geldiğini,
Ne de anlar, tam nereye gittiğini.
Şaşırır bazen, hayat denen bu yolda,
Yorulur daima, gerçeği ararken.
Bir bilinmezliğe çıkar, her adımda,
Düşünür durur, neydi bu çaba?
Dünyada dokunduğun her zemini,
Sarsıldı varlık, salıyor inilti,
Yiten dostların, o elbiseleri,
Anneler yine göğe avuç açtı,
Şimdiden kirlenmiş, yas sandıkları,
Bak, çiçek açtı yine gözyaşları.
Narin gökkuşağında, soluk bir yansımayız belki de,
Yüzyılların yıprattığı köşeli kayalarız,
Geçmişin, dökülen sahifeleriyiz.
*
Arka plandaki uçuşan renkleriz,
Ayırt edilemeyen, idrak edilemeyen, incitilen.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!