Kardeşim Soruyorum

Gece uzanmış şehrin üstüne,
sokaklar sessiz,
duvarlar suskun.
Bir yerlerde bir çığlık yükseliyor,
bir yerlerde bir anne
uykusunu kaybediyor.

Soruyorum kardeşim:
Hak nerede?
Hukuk nerede?
Adalet nerede?

Bir çocuk görüyorum,
çıplak ayaklarıyla yarına yürümeye çalışan.
Gökyüzüne bakıyor,
sanki mavilikten ekmek düşecek.
Avuçları boş,
cepleri boş,
ama gözlerinde hâlâ direnen bir ışık var.

Soruyorum kardeşim:
Hak nerede?
Hukuk nerede?
Adalet nerede?

Kalemler kırılmış olabilir,
defterlerin sayfaları yarım kalmış olabilir.
Ama söz,
bir kez çıktı mı insanın yüreğinden,
demir kapılar durduramaz onu.
Çünkü gerçek,
en uzun geceden daha inatçıdır.

Ve ben yine soruyorum:
Hak nerede?
Hukuk nerede?
Adalet nerede?

Bir terazi var meydanlarda,
kefesi eğilmiş.
Bir yanında alın teri,
öbür yanında saltanat.
Bir yanında milyonlar,
öbür yanında birkaç isim.

Ama unutma kardeşim,
güneş her gün yeniden doğar.
Ve bir gün,
işçinin ellerinde,
çocuğun gülüşünde,
annenin duasında,
yeniden kurulacak dünya.

O gün kimse sormayacak artık:

Hak nerede?
Hukuk nerede?
Adalet nerede?

Çünkü hak da,
hukuk da,
adalet de
insanın yanında olacak.