Karaya Vuran Gönül Şiiri - Mustafa Alp

limanın en sessiz köşesinde
pas tutmuş bir kadırga beklerdi.

yelkenleri yorgun,
direkleri ihtiyar.

ama içinde hala
bir avuç deniz kokusu,
bir tutam umut saklıydı.

herkes,
bu gemiden artık yol olmaz. dedi.
kimi güldü.
kimi omuz silkti.
kimi de gözlerini kaçırdı.

bir tek sen geldin.
henüz bitmedi dedin.

deniz,
kendisini özleyeni unutmaz.

inandım.
yılların pasını
avuçlarımla kazıdım.
çürümüş halatları
sabırla yeniden düğümledim.
kırık pusulaya bile
istikamet diye baktım.

çünkü insan,
bazen tek bir sese inanır.

sonra bütün ömrünü,
o yankının peşinde tüketir.

açıldık.

liman küçüldü.
kıyılar sustu.
martılar,
eski dostlar gibi
ardımızdan kanat çırptı.

içimde,
çoktan öldü sandığım
o çocuk yeniden uyandı.

meğer deniz,
insanı boğan değil,
insanı kendisiyle baş başa bırakan
en büyük aynaymış.

derken.

gökyüzü sustu.
sonra kaşlarını çattı.
rüzgar önce fısıldadı.
sonra haykırdı.

dalgalar,
yılların hesabını sorar gibi
gövdeye vurdu.

işte o vakit.

birlikte aşarız diyen sen,
ilk filikaya binen de sendin.
arkana bile bakmadın.

beni değil.

kendi sözünü terk ettin.
çünkü ihanet,
yalnız gitmek değildir.
ihanet,
umut diye uzattığın eli,
fırtına başlayınca
sessizce bırakmaktır.

ben denize kızmadım.
deniz,
denizliğini yaptı.
rüzgar da yalnızca
yazgısını esti.

ihanetin adı,
hiçbir zaman rüzgar olmadı.

ama sen.

sen,
aynaya baksan,
kendi gözlerine bile
yabancı kalırdın.

insan,
en derin yarayı
düşmanından almaz.

en derin iz,
dostum dediğinin
sessizliğinde açılır.

şimdi.

kadırga yok.
direkler kırıldı.
yelkenler,
çoktan martılara yuva oldu.

ama bil ki.

karaya vuran,
tahta değildir.
karaya vuran,
yalnız gemiler değildir.

en çok,
yarıda bırakılmış güvenlerdir.

karaya vuran,
ömür boyu taşınmış sadakattir.

ve en çok da.

insanın,
yanlış limana emanet ettiği
gönlüdür.

ey sevgili.
bir gün,
kendi vicdanının kıyısına vurursan,
dalgaları suçlama.

çünkü seni boğan,
deniz olmayacak.

terk ettiğin sözler,
geceleri kapını çalacak.

ben mi?
yine bir limanda beklerim.

ama bu kez,
yelkeninden önce
sözü sağlam olanı beklerim.

çünkü deniz,
herkesi taşımaz.

deniz,
önce insanın yüreğini tartar.

ve bilirim ki.

insanı fırtınalar yıkmaz.
insanı,
aynı ufka baktığını söyleyip,
ilk karanlıkta
adını unutanlar yıkar.

✍️