Karasevda Şiiri - Mustafa Alp

gönlümüzde karasevda.

ne ilk acıdır bu,
ne de son ayrılık.
yalnız bazı yaralar vardır.
takvim eskir, mevsimler değişir,
onlar aynı günün içinde yaşamaya devam eder.

dünya.

bir kapı gıcırtısı kadar kısa,
bir mezar sessizliği kadar gerçektir.
ömrünü sahip olduklarına sayan,
en sonunda iki metre toprağa misafir olur.

ben bir ömür bir yürek aradım.
meğer insan,
en çok sevgiyi değil,
güveni kaybedince yoksullaşırmış.

ey gönül.

her güleni dost sanma.
bazı yüzler bahardır,
içi ayaz.

bazı eller sıcacık görünür,
dokunduğu yeri üşütür.

bir gün gülü de bıraktım,
dikeni de.

çünkü anladım
canı acıtan çiçek değil,
onu koparan niyettir.

ne sofralar kuruldu önümde.
ne kadehler kalktı dostluğa.
meğer en kalabalık masalarda bile insan,
yalnızlığıyla baş başa oturabiliyormuş.

bir de sessiz insanlar gördüm.
az konuştular, çok taşıdılar.
kimsenin yükünü dile getirmediler.
işte onların susuşunda
bin vaazdan ağır bir hakikat vardı.

sonra öğrendim.

aşk, güzel söz söylemek değilmiş.
bir insanın yokluğunda da ona ihanet etmemekmiş.

vefa çekildi mi,
sevda yalnızca dilden düşmeyen
bir kelimeye dönüşüyor.

ey dünya.

ne alkışına aldandım,
ne sustuğunda küstüm sana.
çünkü sen,
aynı rüzgarla hem gülü okşarsın,
hem mezarın toprağını savurursun.

şimdi dönüp ömrüme bakıyorum.

kazandığım hiçbir şey yüreğime sığmadı. kaybettiklerim ise beni ben yapan izler oldu.

ve artık biliyorum.

insan, sevdiğini kaybettiği gün yıkılmıyor.
asıl yıkım,
bir daha kimseye eskisi gibi inanamadığı gün başlıyor.

benim kavgam aşkla değil.
sevgiyi dilinde taşıyıp kalbine uğratmayanlarla.

çünkü karasevda,
birini çok sevmek değildir.
karasevda,
kırıldıktan sonra bile kalbini taşlaştırmamaktır.

ve ömür.

bir gün usulca çekilip gidecek.
geriye ne adımız kalacak,
ne de sesimiz.

bir garibin duasında yer bulabildiysek,
bir gönlü incitmeden geçebildiysek,
işte o zaman yaşamış sayılacağız.

✍️