Karanlık Son Durak Şiiri - Kasım Kobakçı

Zor günde üstüme koştular,
Büyük tuzakları kurdular,
Yoluma engeller koydular,
Beni hep haksızca vurdular,
Derin kedere öyle daldık,
Koca deryada yalnız kaldık,
Hasret çeken mektuplar saldık.
*
Dertler yüklendi yavaş yavaş,
Dinmedi ömrümdeki savaş,
Akmakta gözlerimden o yaş,
Sanki kalbim oldu kara taş,
Karanlık gölgeler tez biter,
Rüzgarlar sonsuzluğa eser,
Bağırsam nefesimi keser.
*
Karanlık yollarda sen kaybol,
Dertlere düştü benim sağ kol,
Şaşırdım kapandı bütün yol,
Çileler içinde bizim sol,
Yaralar içimde hiç dinmez,
Bu sızılar kalbimden inmez,
Sırrı benden başkası bilmez.
*
Ağır yük omuzumda kat kat,
Tükendi kalmadı hiç takat,
Verilmez zalimlere fırsat,
Sonsuzdur içimdeki feryat,
Yoktur benim bir başka halim,
Kırıldı büküldü bak belim,
Kesildi çaresiz mecalim.
*
Baharlar kışa döndü ağlar,
Kurudu yeşil sulu bağlar,
Eridi başı karlı dağlar,
Kapandı umut dolu çağlar,
Yeter artık orda dur uzak,
Göründü yolumuz çok kurak,
Burası karanlık son durak.