Karanlığı Yaran Adım Şiiri - Yücel Özkü

KARANLIĞI YARAN ADIM
Bir şafak vaktiydi, deniz susmuştu,
Ufukta ağır ağır bir gölge doğdu,
Ne sıradan bir gemiydi yaklaşan,
Ne de sıradan bir sabah olacaktı bu.

Dalga dalga eğildi Karadeniz,
Rüzgâr bile diz çöktü önünde,
Kayıklar, takalar sustu bir an,
Zaman bile bekledi o gelişte.

Bir duman yükseldi göğe doğru,
Ama bu duman kül değildi,
Bir milletin yanık bağrından kopan
Sessiz bir haykırıştı belki.

Demir değildi kıyıya atılan,
Toprakla buluşan kaderdi,
Bir çift gözde yanan ateş,
Bir ulusun yeniden doğuşu idi.

Adım attı kıyıya o yüce irade,
Sarsıldı deniz, titredi zaman,
Gecenin zincirleri kırıldı bir bir,
Gün doğdu karanlığa inatla o an.

Anadolu duydu bu sessiz çağrıyı,
Dağlar yankıladı, taşlar dile geldi,
Her çocukta bir umut filizlendi,
Her yürek bir bayrak gibi yükseldi.

Ve o gün başlayan yürüyüş,
Bir adamdan öte bir destandı,
Küllerinden doğan bir milletin
Tarihe kazınan ilk isyanıydı.

Yücel ÖZKÜ
12 Nisan 2026/15:34