Kara Gözlü Şiiri - Gece Gözlü

KARA GÖZLÜ

Karşımda duruyorsun... Bağrım yanıyor her bakışında. Gözlerin gece kadar siyah, Ben o gecede yolunu kaybetmiş bir yolcuyum. Bir kez baktın... Bir ömür sustum.

Sensiz nefes alamaz bu can. Göğsüm daralıyor adını andıkça. Rüzgâr bile senden haber getiriyor da, Sen bana dönmüyorsun. İnsan bazen yaşar görünür, Ama sevdiği gidince, Sadece nefes alır.

Sözlerin yakar bağrımı. Bir zamanlar içimi ısıtan cümlelerin, Şimdi en derin yarama dönüşüyor. Gülüşün bahardı, Sessizliğin zemheri... Ben her mevsimi sende yaşadım.

Ben... Benimsin sanardım seni. Meğer ben, yalnızca hayaline sarılmışım. Ben geleceğimize isim koyarken, Sen başka bir hayatın kapısını aralamışsın. Ben seni "ömür" diye severken, Sen beni bir mevsim gibi geçmişsin.

O gün öğrendim... Bazı vedalar söylenmez. Bir bakışla başlar, Bir ömür sürer. Ve bazı acılar, Gözyaşıyla değil, İnsanın içine çöken sessizlikle büyür.
kara gözlü... Bir kez olsun dön de bak. Bıraktığın kadın aynı kadın değil artık.

Gözlerinde hâlâ sen varsın, Ama yüreğinde senden kalan küller konuşuyor.
Ben seni unutamadım diye değil, Seni gerçekten sevdiğim için sustum.

gerçek sevda, Bağırmaz... İçten içe yanar.
Belki bir gün, Kalabalıkların ortasında Benim yokluğuma çarpacak yüreğin. İşte o zaman anlayacaksın; Seni en çok seveni, En kolay kaybettiğini...

ben... Artık "dön" demeyeceğim.
Bilirim beklemek, Sevginin imtihanıymış. Kabullenmek ise, Aşkın en ağır duası.
Yine de duy kara gözlü... Bir kadın, gerçekten severse, Adını kalbinden silebilir belki, Ama duasından asla.

ben, Seni sevmeyi bırakmadım... Sadece, Sana kavuşmayı kaderden geri aldım.
Hoşça kal kara gözlü... Ben seni değil, Seninle kurduğum bütün hayalleri toprağa verdim.

Şimdi içimde sessiz bir mezar var. Taşında ne adın yazıyor, Ne de benim adım Sadece tek cümle duruyor:
"Bir kadın, en çok 'benimsin' dediği yerde yetim kalır."