Karabatak aşk Şiiri - Naile Öztürk

​Bir görünüp bir kaybolan...
Karabatak gibi yaşanır mı bu aşk?
Adını anmak bile büyük cesaretken,
Gözlerin neden hep uzaklara dalıyor?
​Kalbim yorgun...
Her seferinde seni ararken menzilde,
Bazen buluyorum, bazen batıyor ellerim.
Tutunmak yasak sanki,
Bırakmak ise imkânsız bir kader.
​Varlığın, tenimi yakan bir güneş;
Yokluğun, zifiri geceyi çağırır.
Bir dokunuşunla hayat canlanırken,
Mesafe girince aramıza, solar bütün renkler.
​Ve ben...
Yorgun bir aşık gibi bekliyorum eşikte.
Ne tam geliyorsun, ne gidiyorsun temelli.
Ruhumda çözülmeyen bir bilmece misali,
Seninle başlar, sensizlikle biter her günüm.
​Sessizce soruyorum yine:
Böyle bir aşk yaşanır mı sahiden?
Bir bataklık gibi çeker, boğar...
Boğarken bile bırakmaz.
​Hâlâ o derinlikteyim, nefessizim.
Boğulurken bile adını fısıldıyorum;
Çünkü seni terk etmek,
Ruhumun hiç öğrenemediği bir eylem.
​Her kayboluşunda biraz daha eksiliyorum,
Ama her göründüğünde yeniden filizleniyor umut.
Kalbim paramparça bir harita artık;
Sana çıkan bütün yolları kaybettim.
​Bazen doğru yoldayım sanıyorum,
Oysa orada sen yoksun, sadece gölgen...
Aşk dedikleri bu muymuş meğer?
​Bir adım yaklaşmakla yanmak,
Bir adım uzaklaşmakla titremek...
Ve asla, asla sahip olamamak.
​Yine de seviyorum bu amansız sürüklenişi.
Seninle yanıp sönen,
Beni dibe çeken bu karabatak aşkını...
​Direniyorum yorgun kalbimle,
Çünkü anladım:
Aşk yaşanır ama asla teslim olmazmış.