Kara duman Şiiri - Gece Gözlü

KARA DUMAN

Düştük dibi olmayan bir deryaya sevgilim...
Ne kıyısı vardı bu sevdanın,
ne de tutunacak bir dalı.
Her dalga biraz daha aldı bizden;
sesimizi, gülüşümüzü,
yarım kalan hayallerimizi.

Böyle miydi kaderimiz sevgilim?
Biz birbirini bu kadar severken,
zaman neden bize düşman oldu?
Hangi duanın eksik kalan âminiydik?
Hangi ayrılık yazıldı alnımıza?
Oy dağların kara dumanı...
Şimdi geldi ağlamanın zamanı.

Yüreğime çöken bu kara sis,
dağlardan değil,
sensizliğin en yüksek yamacından indi.
Sensiz geçen günlerin
hiçbir anlamı kalmadı artık.
Takvimler yaprak döküyor,
ben ömür döküyorum.

Saatler yürüyor,
ama benim içimde zaman
sen gittiğin gün durdu.
Dağlardaki kara duman
bilemedi hâlimden.
O, rüzgâr esince dağılır;
benim içimdeki hasret
her nefeste biraz daha büyür.

Seni eller aldı,
beni gurbet aldı.
Aramıza yollar girdi,
dağlar girdi,
sessizlik girdi.
Birbirimize varan bütün yollar
ayrılığa çıktı.
Oy dağların kara dumanı...
Gittiğin gün
dalındaki çiçeğim soldu.
Bahar geldi,
ama gönlüme uğramadı.

Güneş doğdu,
ama içimde hiç sabah olmadı.
Şimdi hangi türkü çalsa
sesin karışıyor ezgisine.
Hangi rüzgâr esse
adını getiriyor bana.
Ben seni unutmadım sevgilim...
Unutmak, seni sevmekten daha kolay olsaydı,
belki bu kadar yanmazdı içim.

Böyle miydi kaderimiz sevgilim?
Sen uzakların sessizliğinde,
ben hasretin koynunda...
İkimiz de aynı gökyüzüne bakıp
aynı yıldızı özledik.
Oy dağların kara dumanı...

Eğer geçersen bir gün onun diyarından,
selamımı bırak rüzgâra.
De ki;
"Bir yürek var...
Hâlâ seni ilk günkü gibi seviyor."

ne zamanla biter,
ne de yollarla tükenir.
Onlar, ömrün en derin yerinde
sessizce yaşamaya devam eder.
ben...
Son nefesime kadar,
adını kalbimin en sessiz yerinde taşıyacağım sevgilim.