Kalbini çalsın aşk Şiiri - Naile Öztürk

​Senin de kalbini çalsın aşk;
Bir gece ansızın, kapını çalmadan...
Benim gibi hazırlıksız yakalasın seni,
Bir bakışta bütün dengeni bozsun.
​Benim sevdiğim kadar varsın; Yani eksiksiz, kusursuz ve bir o kadar tehlikeli...
Çünkü sevmek; biraz da kaybetmeyi göze almak,
Biraz da kendinden vazgeçmek demekti.
​Ben seni severken kendimden sessizce çıktım;
Adını içimde büyüttüm de,
Senin karşında küçüldükçe küçüldüm...
​Senin de kalbini çalsın aşk;
Uyuyamaz ol geceler boyu.
Bir mesaj, bir ses, bir tek "gel" deyişi
Nefesin olsun, hayatın olsun.
​O zaman anlarsın işte;
Sevmenin nasıl ağır bir yük olduğunu
Ve aynı anda ruhu nasıl hafiflettiğini...
​Benim sevdiğim kadar varsın; Ama benim kadar yanarsan eğer,
İşte o zaman gerçek olursun.
​Bir adın olur gecenin en koyu yerinde,
Bir sızın olur kalbinin tam merkezinde;
Kaçtıkça, daha çok yakalanırsın kendine.
​Senin de kalbini çalsın aşk;
Öyle bir çalsın ki, bir daha geri veremesin.
Başka ellerde arama sakın kendini;
Kendi yaranda tanı artık acının rengini.
​Benim sevdiğim kadar varsın; Ama benim gibi seversen, tükenirsin...
Çünkü ben seni severken bir ömürlük kendimi harcadım;
Geriye sadece "sen" kaldın.
​Şimdi bir yabancı gibi taşıyorum içimde gölgeni;
Ne dokunabiliyorum, ne de vazgeçebiliyorum.
Aşk dedikleri buysa eğer sevgili;
Ben çoktan kayboldum...
​Senin de kalbini çalsın aşk;
Bir gün aynaya baktığında kendini değil, onu gör diye...
Ve anla diye:
Sevmek, bazen yaşamaktan daha ağırdır.