Kalbin çınlasın Şiiri - Naile Öztürk

Kalbin Çınlasın

Gururum... Bir sana işlemedi. Herkese dimdik duran başım, Senin adının geçtiği yerde Sessizce eğildi.
Adını her andığımda Kulakların değil, Kalbin çınlasın.
seni hiçbir zaman Dilim sevmedi; Seni en çok Yüreğim söyledi.

Sen herkese benim adımla seslen. Kime gönlün düşerse düşsün, Bir gün mutlaka beni ara.
insan, En çok kıymetini Kaybettikten sonra anlar.
Ben sana verdiğim sevdayı Kendi ellerimle kurban ettim.

Ne geri istedim, Ne de hesabını sordum. Çünkü sevmenin pazarı olmaz; Gerçek seven, Kaybetmeyi de severken öğrenir.
Sana kırıldım... Ama sevgime hiç kıyamadım.

İçimde bin defa öldün, Ben seni Her defasında yeniden sevdim.
Bir gün aynaya baktığında Gözlerinde sebepsiz bir hüzün görürsen, Bil ki o, Yarım bıraktığın bir kalbin Sessiz duasıdır.

Bir gün bir şarkı çalar, Bir sokak seni bana benzetir, Bir koku ansızın içini sızlatır. İşte o zaman anlarsın... Seven insan gitmez, Sadece uzaklaşır; Kalbinin en sessiz yerine yerleşir.

Sen kime "seviyorum" dersen de, Bir yanın eksik kalsın. Çünkü ben sana Bir ömürlük sevda bıraktım. Hiç kimse, O boşluğu benim kadar dolduramayacak.

Ne sana beddua ettim, Ne de mutluluğunu kıskandım. Tek dileğim, Benim seni sevdiğim kadar Bir daha kimsenin seni sevmemesiydi.

bazı aşklar Tekrar etmez.
Ve ben... Artık adını dudaklarımda değil, Duamın en sessiz yerinde taşıyorum. Ne döneceğini bekliyorum, Ne de unuttuğunu sanıyorum.
Sadece...

Adımı bir yabancının yüzünde aradığında, Kalbin ansızın sızladığında, Gece herkes uyurken İçini tarifsiz bir boşluk kapladığında, Beni hatırla.

Ve son bir söz...
Adını her andığımda kulakların değil, kalbin çınlasın. Çünkü bir zamanlar sana, ömrünü adayacak kadar seven bir yürek vardı.