Kapanmayan Akşam Şiiri - Seyrani Göl

Bugün yine akşam oldu,
Güneşin her batışında sıcaklığını tekrar arıyorum.
Ufkun kızıllığına emanet ettim umutlarımı
Karanlık, hasretini omuzlarıma giydiriyor.

Göğün rengi bile gidişine sitem ediyor sanki,
Her akşam biraz daha üzgün, biraz daha solmuş,
Rüzgâr, adını sürükleyip getirmiyor artık;
Yalnızca yokluğunu çoğaltıyor içimde.

Her gidişinden sonra duvar olmayı öğrendim.
Kapılar açılıyor, ama hiçbir yol sana varmıyor.
Bardağımın kenarında eksik kalan bir yudum gibi
Her gün biraz daha kayboluyorum.

Aynaya baksam bile görünmüyor yüzüm,
Sen yokken hiçbir şey kendine benzemiyor.
Zaman, içimde yürüyen bir yabancı gibi
Ayakkabısını çıkarmadan odalardan geçiyor.

Zaman, masanın üzerine sessizce kül bırakıyor.
Dokunduğum her eşya, senden kalan bir gölgeyi büyütüyor.
Bazı isimler söylendikçe değil, sustukça kanıyor.
Küller bile burada uzun süre kalamıyor.

Bir gün bu akşam da geçecek, biliyorum.
Şehirin yine ışıkları yanacak.
Ama içimde kapanmayan o pencere,
Her karanlıkta yüzünü yeniden doğuracak.
S.GÖL