Kapının Sonunda Şiiri - Seyrani Göl

Menzile vardığımı sandığımda
daha yolun sonuna gelmemişim aslında
yalnızca yürüyenin kim olduğunu görmüşüm
aradığım kapılar
aradığım şehirler
aradığım insanlar
hepsi biraz bendim

meğer insan ömrü boyunca kendine doğru uzayan uzun bir sorunun içinde yaşarmış
her cevap yeni bir bilinmezliğin içine bırakırmış onu
ve hakikat denilen şey ulaşılacak bir yer değilmiş
yürürken değişen bir manzaraymış

zamanı düşündüm sonra
ne geçmiş gerçekten geride kalıyordu
ne gelecek tamamen uzakta duruyordu
bir damla suyun içinde nasıl deniz saklıysa
bir anın içinde de bütün ömür saklıydı
biz saatleri söylerken
hayat sessizce kendini tamamlıyordu

kaybettiklerim de bendendi bulduklarım da
beni yaralayan her şey beni büyüten bir gölge bırakmıştı ardımda
çünkü ışık yalnızca aydınlatmıyor
aynı zamanda gölge de doğuruyordu

şimdi ne bir cevap taşıyorum cebimde
ne de kesin bir hüküm
yalnızca biliyorum
insan kendine vardığı gün değil
kendine doğru yürümeyi sevdiği gün olgunlaşıyor

ve eğer bir anlamı varsa bütün bu yolculuğun
o da şudur belki:
evren büyük bir sessizliktir
biz ise
o sessizliğin içinden geçen kısa bir nefes
bir anlık ışık
ve birbirine emanet edilmiş güzel bir geçicilik...
S.GÖL