Kalsın Eserin Şiiri - Sami Demirkol

Şaşırdım nereye varacak, bilmem ki bu hâl;
Deme sen:“Devir değişmiş, böyledir hep ahvâl.”
İsterim görmeyesin iki dünyada zevâl.

Hâlimize ağlayıp duruyor iki cihan,
Biliyorsun, Azrâil de gelebilir her an.
Şimdi gafletten uyanmazsan, daha ne zaman?

Ümmeti değil miyiz o şanlı Peygamber’in?
Ah, kıymetini sen bir bilsen, yücedir yerin.
Bu dünyada öyle yaşa ki kalsın eserin.

Eğer dersen:“Çare, merhem var mı şu yarama?”
Helâl dairesi kâfidir, girme harama;
Güzel düşün, hak sözden başka delil arama.

Sakın deme: “Kimse bunları bana demedi.”
Bir gençlik bekliyor ki seni, hem de ebedî.
Nefsinin verdiği zararı kimse vermedi.

Vur tokadı yüzüme, varsa sözümde yalan;
Bâkî kubbede hoş bir sedâdır bizden kalan.
Bana bir Fâtiha gönderir, beni anlayan.

Kelâm benden, işte tam bu kadar samimiyim;
Yarın göçüp bir gitsem, belki kalır şiirim.
Ne yapsam âcizim, ancak bu kadar bilirim.
– Samimi